Ogłoszenie o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Żoliborza Powązki

Na podstawie art. 17 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz w związku z Uchwałą Nr XLVI/1161/2005 Rady m.st. Warszawy z dnia 3 marca 2005 r.
zawiadamiam o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Żoliborza Powązki, obszaru położonego w dzielnicach Żoliborz i Wola m.st. Warszawy, którego, obszar wyznacza:

- od północnego-zachodu: granica dzielnic Żoliborz i Bemowo na odcinku od granicy dzielnic Żoliborz i Wola do północno-wschodniej linii rozgraniczającej ul. Powązkowskiej,

- od północnego-wschodu: północno-wschodnia linia rozgraniczająca ul. Powązkowskiej na odcinku od granicy dzielnic Żoliborz i Bemowo do zachodniej linii rozgraniczającej uliczki dojazdowej od ul. Elbląskiej; zachodnia linia rozgraniczająca uliczki dojazdowej od ul. Elbląskiej na odcinku od północno-wschodniej linii rozgraniczającej ul. Powązkowskiej do południowo-zachodniej linii rozgraniczającej ul. Elbląskiej; południowo-zachodnia linia rozgraniczająca ul. Elbląskiej na odcinku od zachodniej linii rozgraniczającej uliczki dojazdowej ul. Elbląskiej do linii przedłużenia północno-zachodniej granicy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Żoliborza Południowego; południowo-zachodnia granica miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Żoliborza Południowego, określona w uchwale Rady m.st. Warszawy Nr XXVIII/538/2004 z dnia 15.04.2004r, do północnej linii rozgraniczającej terenów PKP,

- od południa: północna linia rozgraniczająca terenów PKP na odcinku od południowo-zachodniej granicy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Żoliborza Południowego do wschodniej linii rozgraniczającej Al. Prymasa Tysiąclecia; wschodnia linia rozgraniczająca Al. Prymasa Tysiąclecia na odcinku od północnej linii rozgraniczającej terenów PKP do zachodniej części ogrodzenia terenów jeździeckich CWKS "Legia"; zachodnie ogrodzenie terenów jeździeckich CWKS "Legia" na odcinku od wschodniej linii rozgraniczającej Al. Prymasa Tysiąclecia do przedłużenia południowo-zachodniej części ogrodzenia Cmentarza Komunalnego (d. Wojskowego); południowo-zachodnie ogrodzenie Cmentarza Komunalnego i jego przedłużenie do granicy administracyjnej dzielnic Żoliborz i Bemowo
wraz z prognozą oddziaływania na środowisko,

w dniach od 15 lutego 2010 r. do 15 marca 2010 r.
w siedzibie Urzędu m. st. Warszawy, pl. Defilad 1, PKiN piętro XVII,
od poniedziałku do piątku w godz. od 8.00 do 16.00.

Dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie planu miejscowego rozwiązaniami odbędzie się w dniu 26 lutego 2010 r. w siedzibie Urzędu m. st. Warszawy, pl. Defilad 1, PKiN piętro XX, pok. 2018, od godz.16.00.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu miejscowego, może wnieść uwagi. Uwagi należy składać na piśmie do Prezydenta m.st. Warszawy z podaniem imienia i nazwiska lub nazwy jednostki organizacyjnej i adresu, oznaczenia nieruchomości, której uwaga dotyczy, w nieprzekraczalnym terminie do dnia 6 kwietnia 2010 r.

ustala się zasady dla komunikacji pieszej i rowerowej:
a) przebieg dwukierunkowych ścieżek pieszo-rowerowych szer. min 4,0m, wspólnych dla pieszych i rowerzystów po jednej stronie ulicy oznaczono graficznie - orientacyjnie na rysunku planu w liniach rozgraniczających następujących ulic:
- ul. Powązkowskiej (3KD-G) [...];
- ul. Krasińskiego (4KD-G) do węzła 2KD-GP;
b) przebieg ścieżek rowerowych szer. min. 2,0m oznaczono graficznie - orientacyjnie na rysunku planu w liniach rozgraniczających ulic:
- Trasie Armii Krajowej (1KD-S) prowadzony przy wschodniej linii rozgraniczającej;
- ul. Projektowanej 4 (11KD-D) prowadzącą do ul. Elbląskiej (8KD-L) i do przejścia tunelowego na ulicę Ostroroga w dzielnicy Wola;
- ul. Kozielskiej (14KD-D)
c) samodzielny ciąg pieszy ze ścieżką rowerową - 2KPr – od ul.Powązkowskiej (3KD-G) prowadzony przy granicy torów kolejowych a dalej w liniach rozgraniczających ścieżką rowerową w ul. Projektowanej 4 (11KD-D) – łączy się z ciągiem ul.Kozielskiej (14KD-D) i dalej jako samodzielna gruntowa ścieżka pieszo-rowerowa 1KPr prowadzi w kierunku “Lasku na Kole” (po przydeptach);

Tereny objęte planem, położone na płd. od ul. Powązkowskiej stanowią ogniwo bemowskiego klina napowietrzającego Warszawę.
Uwagi przedstawione w „Prognozie oddziaływania na środowisko”, pkt. pn. „Oddziaływanie na klimat lokalny i topoklimat oraz na warunki wymiany powietrza”, wskazują jednoznacznie na niekorzystne zmiany w warunkach regeneracji i wymiany powietrza jakie zajdą w obrębie klina bemowskiego, w wyniku realizacji przedstawionych przez Prezydenta m.st. Warszawy ustaleń planu.

Kwestie ustalenia prawidłowego zagospodarowania przestrzennego w kontekście warunków regeneracji i wymiany powietrza powinny być wnikliwie zbadane w trakcie opracowywania planu, z uwzględnieniem alternatywnych form zagospodarowania (np. z zabudową ekstensywną) minimalizujących ingerencję w klin bemowski).
Uważamy, że ze względu na decyzję z dnia 11.12.2009r. znak: K(2009)9891 Komisji Europejskiej, teren ten winien być (ze względu na wspomniana rolę regeneracji i wymiany powietrza) zagospodarowany tak, by funkcjonowanie klina pozostało niezakłócone.
Wyjaśnijmy, że decyzja z dnia 11.12.2009r. znak: K(2009)9891 Komisji Europejskiej odrzuca wniosek Polski dotyczący przedłużenia terminów osiągnięcia właściwego stanu sanitarnego powietrza m.in. w aglomeracji stołecznej. W związku z tym, dzień 1.01.2010r. jest dla Warszawy terminem osiągnięcia właściwego stanu sanitarnego powietrza. A jaka jest rzeczywistość możemy przekonać się obserwując wyniki monitoringu stołecznego powietrza na stacjach automatycznych WIOŚ.
Wyniki monitoringu z całego ubiegłego roku (stan na 31 grudzień 2009) wskazują na wysoki stan skażenia powietrza w Warszawie. Brak jest więc tendencji, które mogłyby dać perspektywę osiągnięcia właściwego stanu sanitarnego powietrza bez podjęcia przez Prezydenta Warszawy energicznych działań doraźnych i strategicznych w celu zdecydowanej poprawy sytuacji w mieście. Jednym z tych działań jest prawidłowe zagospodarowanie przestrzenne miasta pod kątem ochrony systemu regeneracji i wymiany powietrza.
Zaznaczamy, że jedną z podstawowych zasad prawidłowego (pod kątem utrzymania w mieście korzystnych warunków sanitarno-zdrowotnych) planowania przestrzennego, jest wprowadzanie w obręb klinów zieleni niskiej oraz zakaz kubaturowej zabudowy klinów.

Domagamy się więc wprowadzenia do przedmiotowego projektu planu gruntownych korekt mających na celu spełnienie powyższej zasady.

Przekazujemy jednocześnie w załączeniu kopie dokumentów potwierdzających w całej rozciągłości konieczność stosowania powyższej zasady w planowaniu przestrzennym Stolicy.

Załącznik:
-wybrane dokumenty podające zasady i konieczność ochrony stołecznego systemu regeneracji i wymiany powietrza

W zakresie komunikacji rowerowej:

1. Wnosimy o przeniesienie odcinków wymienionych w §12.9 pkcie a) do pktu §12.9 pktu b) oraz zrezygnowanie z pktu a) lub przeformułowanie tekstu planu w inny sposób zapewniający samodzielne drogi dla rowerów przy wszystkich ulicach klasy G objętych projektem planu. Stosowne zmiany należy również wprowadzić do opisów ulic.

Uzasadnienie: wspólne ciągi pieszo-rowerowe są rozwiązaniem niewygodnym i niebezpiecznym zarówno dla pieszych, jak i dla rowerzystów. Mogą one być stosowane w rejonach pozamiejskich o niskim natężeniu ruchu. Obszar, którego dotyczy plan z pewnością do takowych nie należy. Co więcej, wspólne ciągi pieszo-rowerowe stwarzają problemy prawne na skrzyżowaniach, jako że w polskim prawie nie przewidziano rozwiązania umożliwiającego przekraczanie jezdni przez rowery inaczej niż wydzielonym przejazdem. Wynikające z tego fragmentaryzowanie ciągów komunikacji rowerowej jest widoczne na rysunku planu w postaci fragmentów dróg dla rowerów urywających się przed każdą ulicą. Konieczne jest zatem zapisanie w tekście planu wydzielonych dróg dla rowerów o szerokości min. 2m przy wszystkich ulicach klasy G.

2. Wnosimy o wykreślenie określeń doprecyzowujących po nazwach ulic Powązkowskiej (3KD-G) i Krasińskiego (4KD-G) w §12.9 pkcie a) lub zastąpienie ich zwrotami "na całym odcinku objętym planem".

Uzasadnienie: Obecne zapisy stwarzają ryzyko powstania slalomów rowerowych oraz dróg dla rowerów urywających się w kluczowych momentach. W przypadku ulicy Powązkowskiej obecny zapis jest tym bardziej nieuzasadniony, że na północno-wschodnim fragmencie ulicy ruch rowerowy może się odbywać na zasadach ogólnych po drodze serwisowej. Wydzielona droga dla rowerów powinna zatem zostać poprowadzona w całości po południowej stronie jezdni oraz przez wszystkie ramiona skrzyżowania Powązkowska/Krasińskiego z łącznikiem do ul. 16KD-D.

3. Wnosimy o wprowadzenie w treści Planu zapisu zobowiązującego do zastosowania przy okazji modernizacji, przebudowy lub remontu fizycznych metod uspokojenia ruchu (podniesione tarcze skrzyżowań, wyniesione przejścia dla pieszych, progi spowalniające czy szykany) na wszystkich ulicach klasy D i L. W miastach północnej i zachodniej Europy ulice o ruchu uspokojonym stanowią 70-80% sieci drogowej (a jednocześnie rowerowej).

Uzasadnienie: Poza zmniejszeniem ryzyka wypadków, uspokojenie ruchu umożliwi ograniczenie poziomu hałasu, który już teraz znacząco przekracza dopuszczalne normy, osiągając lub przekraczając (sic!) poziomy rzędu 75 dB na takich ulicach jak Rokosowska, Dorotowska, Białobrzeska, Przemyska czy Lelechowska. Warto zwrócić uwagę, że np. w Berlinie ograniczenie do 30 km/h obowiązuje w obszarach gęsto zabudowanych również na większych ulicach w godzinach od 22:00 do 6:00. Na znakach ograniczenia prędkości umieszczony jest podpis „Lärmschutz”, czyli „ochrona przed hałasem”. Na ulicach lokalnych nie ma powodów do rozwijania wyższych prędkości, zaś względy bezpieczeństwa wszystkich użytkowników ruchu, hałasu i wykorzystania przestrzeni (brak konieczności wytyczania wydzielonych ścieżek rowerowych) powodują, że fizyczne uspokojenie ruchu jest wyjściem optymalnym.

Odpowiednie zapisy w MPZP są konieczne ze względu na niechęć do stosowania takich rozwiązań przez zarządców dróg i równoczesną niechęć kierowców do stosowania się do znaków pionowych ograniczających prędkość. Umieszczenie obowiązku stosowania fizycznych metod uspokojenia ruchu umożliwi tym samym sprawne poprawienie bezpieczeństwa i klimatu akustycznego.